|
Związek
Buddyjski Tradycji Karma Kamtzang
Szkoła
Zen Kwan Um
Związek Buddyjski
Khordong
Buddyjska Wspólnota
Zen Kannon
Stowarzyszenie
Buddyjskie Zen Sangha "Kanzeon"
Związek
Buddystów Zen "Bodhidharma"
Wspólnota
Dzog-czen w Polsce
Związek
Buddyjski Tradycji Karma Kamtzang - reprezentujący szkołę
Karma Kagju buddyzmu tybetańskiego. Duchowym opiekunem jest Tenga
Rinpocze, opat klasztoru Bencien z Nepalu. Główną
Świątynią znajdującą się pod Warszawą opiekuje się Lama Karma
Rinczen.
Szkoła
Zen Kwan Um - reprezentująca buddyzm koreański. Duchowym
mistrzem jest Dae Soen Sa Nim, rezydujący w USA. Nauczyciem Zen w
Głównej Świątyni w Warszawie-Falenicy jest Aleksandra
Porter.
Szkoła Zen Kwan Um powstała w roku 1978, kiedy
to po raz pierwszy Mistrz Zen Seung Sahn Soen Sa Nim przyjechał
do Krakowa. Był on pierwszym koreańskim Mistrzem, który
nauczał na Zachodzie. Osiągnął oświecenie w wieku 22 lat. Po
pięciu latach służby w wojsku został Prezesem Komitetu d/s reform
koreańskiego buddyzmu tradycji Chogie. W tamtym okresie pełnił
funkcję Opata w pięciu klasztorach. Spędził też 9 lat nauczając w
Japonii, założył świątynię buddyzmu koreańskiego w Tokio, a potem
w Hong Kongu. W 1972 r. przybył do USA bez pieniędzy i bez
znajomości języka angielskiego. Zarabiał na życie reperując
maszyny w pralni. Wkrótce po jego pojawieniu się powstał
pierwszy ośrodek koreański w USA, a kolejne ośrodki były już
tylko kwestią czasu. Obecnie Szkoła Kwan Um liczy 70 Ośrodków
w 17 krajach świata.
Do Polski Seung Sahn przyjeżdżał
regularnie przez 14 lat (także w stanie wojennym). Owocem jego
inspirujących wizyt było powstanie 14 grup i Ośrodków, w
których odbywa się regularna praktyka. W Głównej
Świątyni Szkoły Kwan Um w Warszawie oprócz codziennej
praktyki porannej i wieczornej raz w miesiącu prowadzone są 2 lub
3-dniowe sesje. Także dwa razy w roku mamy dłuższe odosobnienia
tzw. Kyol Che (w tłumaczeniu "związana Dharma"), które
trwają zimą 3 miesiące a latem 3 tygodnie.
W 1992
odbyła się Ceremonia "Inka" i polska Sangha została
wzmocniona o dwie nauczycielki: Dorota Krzyżanowska i Aleksandra
Porter otrzymały tytuł Ji Do Pop Sa Nim (co znaczy "wskazujący
drogę") i uprawnienia do prowadzenia samodzielnie odosobnień
i rozmów kong-anowych. Prowadzącym nauczycielem tej szkoły
na cała Europę jest Mistrz Zen Wu Bong (Jakub Perl).
W
przyszłym roku Szkoła obchodzić będzie 20-lecie istnienia. Z tej
okazji odbędzie się Uroczysta ceremonia z udziałem Seung Sahna i
wielu innych mistrzów Zen naszej Szkoły i innych tradycji.
Spodziewamy się gości z całej Europy, Stanów
Zjednoczonych, Afryki, Korei i Chin.
Nauczanie wnaszej
szkole jest bardzo proste "nie stwarzaj niczego, tylko rób
to". Kwan Seum Bosal.
Związek
Buddyjski Khordong - wg tradycji Njingma buddyzmu
tybetańskiego. Duchowym opiekunem jest Czhimed Rigdzin Rinpocze,
rezydujący w Indiach. Treścią buddyzmu tybetańskiego są nauki
Buddy Siakiamuniego, który urodził się 500 lat p.n.e. w
Indiach. Składają się na nie nauki Hinajany (których
fundamentem są Cztery Szlachetne Prawdy, dotyczące cierpienia,
jego przyczyn, wygaśnięcia oraz ścieżki), nauki Mahajany
(dotyczące, przede wszystkim, rozwijania miłującej dobroci,
współczucia i mądrości oraz postępowania bodhisattwy -
upraszczając: osoby przedkładającej dobro i szczęście innych nad
własne) oraz nauki Wadżrajany (będące rozwinięciem i wzbogaceniem
nauk Mahajany).
Podstawą, na jakiej opierają się
wszystkie praktyki buddyjskie jest przestrzeganie właściwej
etyki, której istotą jest nie szkodzenie innym,a w
szczególności nie krzywdzenie innych fizycznie lub
psychicznie, rozwijanie altruizmu i przestrzeganie zasad
moralnych ujętych w tradycji tybetańskiej w formie pięciu
ślubowań: nie zabijania, nie przywłaszczania cudzej własności,
nie krzywdzenia innych poprzez niełaściwe postępowanie seksualne,
mówienie prawdy, nie odurzania umysłu. Ostatecznym celem
praktyk buddyjskich jest osiągnięcie Stanu Buddy. Tybetański
odpowiednik sanskryckiego słowa Budda (Przebudzony) oznacza
dosłownie:"Ten, Który Doskonale Oczyścił i Rozwinął".
Znaczy to, że doskonale rozwinął wszystkie właściwości, takie jak
- miłująca dobroć, współczucie, mądrość i że całkowicie
oczyścił wszystkie negatywności, takie jak - egoizm, nienawiść,
chciwość i głupota.
Wraz z rozwojem buddyzmu w Indiach,
a następnie w Tybecie, wyodrębniły się rozmaite kierunki
filozoficzne i szkoły praktyki. Obecnie istnieją cztery główne
tradycje buddyzmu tybetańskiego: Njingma, Sakja, Kagju i Gelug,
dzielące się na liczne szkoły, które zakładali w
przeszłości wielcy nauczyciele i mistrzowie. Wszystkie szkoły
akceptują w pełni Cztery Szlachetne Prawdy i nauki Mahajany,
różniące się przede wszystkim przekazami metod duchowego
rozwoju, specyficznego dla danej szkoły. Każda ze szkół
zachowuje swą odrębność a poszczególne zespoły klasztorne
i ich filie posiadają administracyjno - organizacyjną
niezależność.
Szkoła
Klasztorna Khordong jest częścią najstarszej tradycji Buddyzmu
Tybetańskiego Njingmapa, (zwanej też szkołą Czerwonych Czapek),
którą założył w VII w. n.e. Padmasambhawa (tyb. Guru
Rinpocze).
Khordong jest Szlachetną Linią Nauk
przekazaną przez uczniów Padmasambhawy, a w szczególności
przez Nudana Dordże, zawierającą przekaz Dzokczen (Wielkiej
Doskonałości).
Wszystkie tradycje buddyzmu uznają Jego
Swiątobliwość Dalajlamę za głowę i reprezentanta całego buddyzmu
tybetańskiego, niemniej każda ze szkół posiada Mistrza -
Nauczyciela, będącego najwyższym autorytetem danej tradycji i
szkoły.
Głową
szkoły Khordong jest czcigodny Chimed Rigdzin Rinpocze, który
jest Mistrzem - Nauczycielem , bezpośrednio opiekującym się
Związkiem i jego członkami.
Czcigodny Chimed Rigdzin
Rinpocze jest dzierżawcą Szlachetnej Linii Nauk , uznanym przez
Mistrzów wszystkich tradycji za autorytet w dziedzinie
filozofii, medycyny, rytuału i praktyk buddyjskich.
Rinpocze
kilkakrotnie odwiedzał Polskę i ma tu wielu uczniów. Do
realizacji celów statutowych Związek Buddyjski Khordong w
Polsce organizuje: spotkania z Nauczycielami buddyzmu
tybetańskiego, kursy medytacyjne, kursy języka tybetańskiego,
spotkania z mistrzami medycyny tybetańskiej i chińskiej,
współdziała z organizacjami działającymi na rzecz ochrony
zwierząt i środowiska naturalnego. Zwiazek pragnie współpracować
z innymi Kościołami i organizacjami religijnymi, zwłaszcza w
zakresie propagowania idei pokoju, moralnego postępowania i
ochrony życia.
Buddyjska
Wspólnota Zen Kannon - wg tradycji buddyzmu
japońskiego Soto. Duchowym opiekunem jest Roshi Kwong, rezydujący
w USA.
Stowarzyszenie
Buddyjskie Zen Sangha "Kanzeon" - wg tradycji
buddyzmu japońkiego Soto. Duchowym opiekunem jest Genpo Roshi,
rezydujący w USA.
Związek
Buddystów Zen "Bodhidharma" - opiera się na
tradycji buddyzmu japońskiego. Jest związkiem wyznaniowym
wpisanym do rejestru w 1980 roku. Grupa została założona na
początku lat 70-tych przez uczniów Rosiego Philipa
Kapleau, Amerykanina, który odbył kilkunastoletni trening
w Japonii. Pobierał on nauki u dwóch nauczycieli: Rosiego
Daiun Harady i Rosiego HakuunYasutaniego. W 1966 roku powrócił
do Stanów i założył Ośrodek Zen w Rochester, a później
także w innych miastach i krajach, gdzie stał się znany dzięki
swojej pierwszej książce "Trzy Filary Zen". Książka ta
dotarła również do Polski. Zaproszony przez swoich
wyznawców przyjechał do Polski po raz pierwszy w 1975
roku. Później wielokrotnie odwiedzał Polskę i prowadził
intensywne treningi zen, zwane sessin.
Zmarł w 6 maja
2004 r.
Jego nauczanie kontynuują mianowani przez niego
spadkobiercy Dharmy.
Od 1986 roku do 1994 nauczycielem
tej Sanghi był Sensei Zenson Gifford, który otrzymał pod
opiekę i duchowe przewodnictwo również Sanghę w Kanadzie.
Do Polski przyjeżdżał przeważnie dwa razy w roku, będąc na stałe
opatem Ośrodka w Toronto. W 1994 roku zrezygnował z nauczania.
Aktualnym nauczycielem i duchowym opiekunem tej linii w
Polsce jest Sensei Sunya Kjolhede, rezydująca w USA. Praktykuje
ona zen ponad dwadzieścia pięć lat i otrzymała przekaz Dharmy w
1994 roku, a w 1995 Rosi wyświęcił ją na kapłana zen. Sensei ma
czworo dzieci i jej mąż David Sachter jest również
nauczycielem zen w linii Rosiego Kapleau. Oboje są związani z
Głównym Ośrodkiem tej linii w Rochester w USA, którego
opatem jest brat Sunyi - Bodhin Kjolhede. Sensei przyjechała do
Polski po raz pierwszy w czerwcu 1995 roku. Podczas swoich wizyt
prowadzi w Ośrodku odosobnienia grupowe (sessin), ceremonie,
wygłasza mowy Dharmy oraz udziela osobistych pouczeń.
Praktyka w tej linii jest mieszanką Soto i Rindzai - dwóch
głównych szkół japońskiego zenu. Główny
nacisk kładzie się na medytację zen - po japońsku zazen. W
trakcie medytacji stosuje się różne praktyki oddechowe lub
pracę nad koanami - paradoksalnymi problemami duchowymi. Cały
trening obejmuje kilkaset koanów. Częścią praktyki jest
również recytacja sutr i oddawanie czci Buddom i
Bodhisattwom.
Celem praktyki buddyzmu zen jest
przekraczanie egocentrycznego doświadczania siebie i wszechświata
jako dwóch odrębnych bytów. Nazywa się to
urzeczywistnianiem własnej Prawdziwej Natury, osiągnięciem stanu
Umysłu Buddy, a także przebudzeniem lub oświeceniem. Postawa
Buddy rozumiana jako stan umysłu pozwala działać uważnie,
skutecznie, odpowiedzialnie i zdecydowanie, w harmonii ze
wszystkim. Człowiek zen sposobem życia przyczynia się do tego,
aby w świecie panowała większa harmonia i wzajemne zrozumienie.
Trening zen uczy dyscypliny, rozjaśnia umysł, uwalnia od
negatywnych emocji. Wdraża do pracy i uczy szacunku dla pracy
innych. Ludzie zen nie angażują się w jakąkolwiek walkę o władzę
czy dominację. Włączają się natomiast w osobistą pomoc innym, w
sprawy społeczne, w pracę na rzecz harmonii między ludźmi, na
rzecz pokoju i ochrony środowiska naturalnego.
Główny
Ośrodek praktyki znajduje się w Warszawie-Falenicy, a w kilku
innych miastach Polski członkowie Sanghi spotykają się również
na wspólną praktykę. Warunkiem wstępnym uczestnictwa w
praktyce w Ośrodku jest udział w warsztacie wprowadzającym, który
prowadzi upoważniona przez nauczyciela osoba z długoletnim
stażem. W Ośrodku odbywa się codzienna praktyka (poranna i
wieczorna) dostępna zarówno dla członków Sanghi
oraz dla osób zainteresowanych. Dla rezydentów
Ośrodka jest to stały trening duchowy, na który się
zdeklarowali. Poza tym kilka razy w roku organizowane są
kilkudniowe grupowe odosobnienia. Nauczycielka przyjeżdża dwa lub
trzy razy w roku i prowadzi wtedy sessin dla kilkudziesięciu
osób.
Sangha rozbudowuje Ośrodek i udostępnia go
także innym grupom buddyjskim.
Wspólnota
Dzog-czen w Polsce - wg tradycji Njingma buddyzmu
tybetańskiego. Duchowym opiekunem jest Namkhai Norbu Rinpocze,
rezydujący we Włoszech.
Jest on założycielem i
inspiratorem Wspólnoty Dzogczen na Zachodzie, gdzie
przebywa od 1960 roku, kiedy Giuseppe Tueei zaprosił go do Włoch
do współpracy w instytucie kulturalnym Is.M.F.O. w Rzymie.
W latach 1964 -1992 był profesorem języka i literatury
tybetańskiej oraz mongolskiej w Instituto Universitario Orientale
w Neapolu. Profesor Namkhai Norbu posiada głęboką znajomość
kultury tybetańskiej, szczególnie w dziedzinach historii i
literatury oraz w medycynie i astrologii. Jest znany ze swojej
działalności na rzecz Tybetańczyków i ich kultury.
Urodzony w 1938 roku we wschodnim Tybecie, Namkhai Norbu
został uznany przez Palyul Karma Rinpocze i Dzeczen Rabdziam
Rinpocze jako reinkarnacja wielkiego mistrza Adzam Dukpy
(1842-1934), który z kolei był reinkarnacją mistrza Padma
Karpo (1572-1592). W wieku lat pięciu został uznany przez XVI
Karmapę i Palpung Situpa Rinpocze za emanację umysłu Druk
Dzabdrung Rinpocze, który był reinkarnacją mistrza Padma
Karpo.
Namkhai Norbu Rinpocze studiował z czołowymi
nauczycielami duchowymi i odbył najważniejsze kursy nauk
wykładanych w różnych szkołach buddyjskich, takie jak
Tripitaka i różne serie Tantr. Pogłębiając swoją
teoretyczną i praktyczną wiedzę ostatecznie wybrał nauki
Dzogczen.
Namkhai Norbu Rinpocze rozpoczął nauczanie
Dzogczen na Zachodzie w 1976 roku, najpierw we Włoszech a potem w
wielu innych krajach, szybko stając się przewodnikiem i
ustanawiając ośrodki Dzogczen na całym świecie. Główne
ośrodki znajdują się we Włoszech, Stanach Zjednoczonych i
Argentynie.
Dzogczen po tybetańsku oznacza "całkowita
doskonałość" i jest nauką, która umożliwia
praktykującemu odkrycie jego prawdziwego stanu. Dzogczen nie
można zaklasyfikować jako tradycji religijnej czy filozoficznej,
ani jako szkoły czy sekty; jest wiedzą, którą mistrzowie
przekazują poza ograniczeniami tradycji religijnej czy
scholastycznej. Pogląd Dzogczen nie opiera się na zrozumieniu
intelektualnym, lecz raczej na świadomości prawdziwego stanu
jednostki. Na przestrzeni wieków Dzogczen był w Tybecie
praktykowany przez adeptów wszystkich szkół i
tradycji, pomimo że rozpowszechnił się głównie w
buddyjskich tradycjach Bon i Nyingmapa.
Nauki Dzogczen
są również znane jako Ati Joga albo "Pierwotna Joga",
w tym wypadku "joga" oznacza "pozostawanie w
prawdziwym stanie", wiedzę o pierwotnym stanie jednostki,
znajdującym się poza wszelkimi uwarunkowaniami. Nie będąc
zależnymi od żadnej tradycji, nauki Dzogczen mogą być nauczane,
zrozumiane i praktykowane w każdym kontekście kulturowym.
Wspólnota Dzogczen jest związkiem ludzi
zainteresowanych naukami Dzogczen Ati, za którymi podążają
pod przewodnictwem Mistrza, posiadającego autentyczną znajomość
stanu Dzogczen. Ośrodki nazywane są "garami" zarządzane
przez "gankile". Gankile są lokalnymi organami
zarządzającymi i reprezentującymi Wspólnotę. Gary zostały
ustanowione przez Wspólnotę jako miejsca, gdzie jej
członkowie mogą pogłębiać swoją znajomość Dzogczen poprzez studia
i praktykę. Na świecie istnieje obecnie wiele gankilów i
garów, ściśle współpracujących ze sobą i
równoprawnych.
Wspólnota Dzogczen w
Polsce jest zarejestrowana jako związek wyznaniowy. Wspólnota
w żaden sposób nie reguluje codziennego życia członków
oraz nie ustanawia żadnej hierarchii.
|
